stat4u

A A A

Siostry Wizytki

 

Krótki szkic dziejów ss. Wizytek - Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.

 

Klasztor sióstr wizytek zaczął istnieć na Górnym Śląsku od roku 1946, kiedy to zawierucha dziejowa wygnała siostry z Wilna, gdzie pozostawiły duży, piękny klasztor założony 1694 r. Zaś cały Zakon powstał w 1610 r. w Sabaudii, w Anezjum, założony przez św. Franciszka Salezego z pomocą św. Joanny Fr. de Chantal. Siostry, bezdomne po przyjeździe z Wilna w 1946 r. zostały przyjęte przez Ks. Biskupa Ordynariusza Stanisława Adamskiego do diecezji katowickiej. Nasze zgromadzenie jest w pewnym sensie zgromadzeniem tułaczym. W 1865 po powstaniu styczniowym siostry zostały wydalone z Wilna, znalazły schronienie aż we Francji, gdzie je wspomagały wizytki francuskie, pomagając w wydzierżawieniu domu w Wersalu, gdzie siostry przybyły, prowadząc życie ściśle zakonne do 1901 r. Nie od razu wróciły do Wilna, bo klasztor był zajęty przez monaszki prawosławne. Po różnych tarapatach siostry wróciły do swego wileńskiego klasztoru już po odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Zostały znowu wygnane ze swego klasztoru, tym razem przez hitlerowców w 1942 r. Przeszły więzienie i tułaczkę. Mieszkały w prywatnych domach i nie miały prawa noszenia habitów. Wreszcie na podstawie repatriacji przywędrowały na Śląsk życzliwie przyjęte zarówno przez Biskupa Ordynariusza jak też przez zarząd miasta Siemianowic. I tutaj pozostały wśród ludu śląskiego, który okazał siostrom wiele serca i pomocy. Z biegiem czasu trochę rozbudowały otrzymany dom - była to pastorówka, przystosowując go do potrzeb życia zakonnego, klauzurowego.

 

10 lat temu siostry opuściły Siemianowice i zamieszkały w Rybniku na terenie Parafii Matki Bożej Bolesnej. Życie sióstr wyznacza modlitwa, praca, milczenie i asceza. Siostry starają się żyć w nieustannej Bożej obecności, a zarazem służyć bliźnim i troszczyć się o ich zbawienie. Konstytucje zalecają by mniszki żyjąc w klauzurze umiały uczestniczyć w radościach i troskach swoich braci i sióstr na świecie. Staramy się realizować to, co nam wskazał św. Franciszek Salezy.

 

„Dusza i cała istota córek Nawiedzenia jest poświęcona Bogu; wszystkie ich czynności są modlitwą: wszystkie godziny są poświęcone Bogu i są owocami miłości”.

 

Przylgnąć do Boga całym sercem, całym umysłem i wolą a zarazem całkowicie wydać się służbie bliźnim.

 

 

s. Lidia St. Żabińska USM